Skip to content
01/07/2014 / rooswrites

The League of Extraordinary Unified Dichotomy of Medieval English Drama: Mystery and Miracle Play in Mary’s Eerste Bliscap (First Joy)

The field of medieval English drama is dominated by two genres, namely by the miracle and morality plays. Within the corpus of plays that still exist, the majority of plays are those dealing with historical events. These plays came forth from “symbolic re-enactments” (Potter 6) of the Resurrection, which is Christianity’s cardinal historical happening. Such re-enactments evolved into the well-known cycle plays. Critics use a division that splits up the bulk of cycle plays, that is into miracle and mystery plays. The miracle plays are the ones based on saints’s lives and the mystery variety is based on the Scripture. Potter is of the opinion that there are “many things wrong” with this division, mainly due to historical interchangeable use of the term ‘miracle’ (7). A third genre that is distinguished, apart from the cycle plays, is that of the morality plays. Only five of these medieval English plays have survived the wrath of time. Similarly to the cycle plays, the morality plays deal with Christian values, were written in English and performed for the general population. However, the big difference lies in the thematic subjectmatter. Morality plays deal with the life of the individual human in a context representative for the larger whole, where the cycles take on matters of human history. Therefore it is highly interesting to note that important elements of both genres are represented in one medieval Dutch play. This play, titled Die Eerste Bliscap, is dated around 1450 and considered to be a miracle play due to its “dramatisation of the mysteries of faith” (Kuiper 128), of the conception of Mary and the Annunciation. At the same time, however, principal “elements of the morality tradition appear” (Potter 173). Die Eerste Bliscap is a hybrid play that embodies both great traditional genres of medieval English drama.

Meer lezen…

Advertenties
04/03/2014 / rooswrites

Enemies Make the Best of Lovers: Rewriting J.K. Rowling’s Harry Potter as Fanfiction

“Watson! Are you busy?”

“Actually, I am, rather.”

“I am sorry, but it can’t be helped. I need you this instant. It’s urgent.”

“Urgent, Holmes?”

“I’m afraid so. You must drop your pants and come with me to the Continent.”

 

— From Irene Adler’s “Drop Your Pants”

 That might not have been the kind of behaviour that you took literary detective Sherlock Holmes and his right-hand man Dr. Watson for.[1] This small and humouristic excerpt is from a so-called slash fanfic written by a fan of the Sherlock Holmes stories. Fanfiction are stories that revolve around the premise that fans write their own fiction, based on a preexisting fictional world which is not their own. Fans write fanfiction on almost anything. There is fanfiction written on computer games, movies or books and there is fanfiction written on classic stories (such as Jane Eyre, Oliver Twist and Red Riding Hood), but also on contemporary mass medial productions (such as Lord of the Rings and Harry Potter). In the same way in which fiction knows subgenres, so does fanfiction. There are action-adventure, mystery, romance or even PWP[2] fanfictions. Slash, then again, denotes the subgenre of romantic fanfiction stories that feature same sex couples. The slash is derived from the habit of fanfics to have their pairing (their couple) to be stated with a slash – in the case of Sherlock Holmes and John Watson it would be SH/JW. The original works, in fandom, are referred to as the ‘canon’, the canonical works that inspired and instigated the existence of the fan community itself.

It all began in the 1970s when the science-fiction series Star Trek was on the rise (Jenkins 1992, 186). Fans started to write their own variaties on the plots and continued the series’ story-lines. And fanfiction as we now know it – although on paper – was born. Whereas paper-based fan stories were only limited to a marginal but nevertheless broad fanbase, the internet has offered a platform for every possible kink or preference within fandom.

In this paper I would like to approach the genre of fanfiction from the perspective of adaptation studies as well as the technological medium of the internet. What is fanfiction and how does it function are only two of the most probing questions guiding my quest. Additionally, I will supplement the theoretical framework with an actual case study of ‘real’ fanfics and thereby illustrate how the fanfic itself works and functions. Finally, I would urge everyone unfamiliar with the exciting genre of fanfiction to embark on a journey to find their own fandom and its fanfiction haven. Meer lezen…

04/03/2014 / rooswrites

From Repression To Memory: The ‘Un-heim’ (not-home) in Austerlitz

No one can explain exactly what happens within us when the doors behind which our childhood terrors lurk are flung open.

— Sebald, Austerlitz (30)

 W.G. Sebald’s novel Austerlitz centers around a character who has no recollection of his past. By dealing with the journey upon which  Jacques Austerlitz has to embark as a consquence of his forgotten or either repressed memories, it immediately brushes up against the discourse of psychoanalysis. It is easily done to note that the story’s main protagonist, Austerlitz, in fact repressed his memories as a means to deal with his trauma. However, one of the most dominant themes in the novel is connected to space and buildings. Austerlitz’s favourite pastime entails studying architecture and he manages to relive some of his most important memories through certain places or buildings that he visits. Thereby a very literal presence of spatiality plays a dominant role in the story. One of psychoanalysis’ keynote terms is that of Freudian unheimlichkeit (literally: unhomeliness), which on a semantic level deals with the space of the home – the realm of the familiar and alien. Meer lezen…

04/03/2014 / rooswrites

Playing with Oneself in Front of the Other / The Dark Side of Representation: Perversion, Pornography and Psychoanalysis

Desire is the desire of the Other.

— Jacques Lacan

Foreplay – Introduction

One of the nineteenth century’s most acclaimed, controversial, adored as well as loathed novels is Vladimir Nabokov’s Lolita. With the content of its narrative revolving around paedophilia, it is not difficult to understand the text’s paradoxical appreciation. You either love it, or hate it. Loving it entails the ability to look at the novel without direct ethical considerations – it is an autonomous work of art and not a how-to book telling individuals how they should live their lives. A moralising stance towards literature has to be avoided when it comes to dealing with such works of controversy.

Psychoanalysis sees paedophilia as one of a vast array of perversions. Perversion, within Freudian and especially Lacanian thought, is an interesting notion in itself. Firstly, we will deal with the literal meaning of perversion – which is linked to the practice of perverting. To pervert means to “turn away from the right course”, to “lead astray” and to “make improper use of something”.[1] Thereby perversion is not merely a subjective term, it also makes it almost impossible to really define certain acts or entities as being perverse in their nature, since it remains only perverted in relation to that which is deemed normality. We can see this return in Freud’s exploration of the perversions, where his point of departure is that of the ‘normal’ sexual act, namely the copulation between a man and a woman.

 The union of the genitals in the characteristic act of copulation is taken as the normal sexual aim. It serves to loosen the sexual tension and temporarily to quench the sexual desire (gratification analogous to satisfaction of hunger). Yet even in the most normal sexual process those additions are distinguishable, the development of which leads to the aberrations described as perversions. Thus certain intermediary relations to the sexual object connected with copulation, such as touching and looking, are recognized as preliminary to the sexual aim. (32)

Very blatantly put, all that diverges from these practices of ‘normal’ sex, are perversions. The two types Freud distinguishes are: “(a) anatomical transgressions of the bodily regions destined for sexual union, or (b) a lingering at the intermediary relations to the sexual object which should normally be rapidly passed on the way to the definite sexual aim” (33). Transgressions of this kind are oral sex (which Freud calls a “perversion of the lips”) and other very literal ‘misuses’ of bodily parts or orifices.

The origins of Freudian perversion are to be found in the sexuality of the child – the perverted one avoids the ‘normal’ sexual act by retreating into a child-like polymorphous sexuality that involves the entire body. According to Nathalie Kok in her article on Lacan and perversion, perversion only becomes abnormal when it replaces the normal sexual act (173). In an unpublished Seminar referred to by Kok (D’un Autre à l’autre), Lacan distinguishes between a perverse structure and a perverse phantasm. The structure deals with the position that the subject takes whereas the phantasm revolves more around content and enactment. Accordingly to this distinction, Lacan argues explicitly that Nabokov’s Lolita is not a perverted text. Humbert Humbert is not the pervert, but Quilty is. Where Humbert sees his cunning plans continuously thwarted, Quilty seems to have unlimited access to Humbert’s beloved Lolita. Hereby, Lolita can be viewed as a critique on the practice of psychoanalysis itself. Thereby Humbert Humbert becomes the perverted one that aims at not perverting his perversion – and Lolita the other who in fact has perverted Humbert. The novel is not a perverted text, but a mere phantasma. The perversion is exactly were the sexual act finds itself in non-pornographic media (not-there, in an imagined margin).

Meer lezen…

27/02/2014 / rooswrites

De torens en trappen van verboden lusten: Psychoanalyse en The Turn of the Screw

Een tekst psychoanalytisch benaderen kan op veel verschillende manieren en in dit geval zal zowel vanuit de personages als vanuit de auteur de psychoanalyse worden toepast. Het verhaal van The Turn of the Screw is de manifeste tekst die door de psychoanalyse ontrafeld moet worden, zodat men de latente inhoud ervan tot zich kan nemen. Deze latente betekenis is de echte betekenis die er toe doet. De geestesverschijningen die de gouvernante ziet, zijn projecties van haar eigen seksuele verlangens. Zo wordt Peter Quint als eerste waargenomen op een toren (fallisch symbool ten top) en sijpelt de lust van de gouvernante door in haar beschrijving hiervan.

 He [Quint] was in one of the angles, the one away from the house, very erect, as it struck me, and with both hands on the ledge. (372)

Als ze vervolgens haar belevenis aan Mrs Grose mededeelt gebruikt ze wederom bijvoeglijke naamwoorden die een seksuele connotatie dragen.

 “I’ve never seen one, but so I suppose them.  He’s tall, active, erect,” I continued, “but never — no, never! — a gentleman.” (378)

Hetzelfde symbolisch spel vindt plaats in het geval van de vrouwelijke verschijning van Miss Jessel juist bij een meer (een ‘gat’, een vaginaal symbool) plaatsvindt.

Een belangrijk psychoanalytisch element dat Freud naar voren heeft gebracht is het concept van ‘das Unheimliche’. Zijn analyse van het woord ‘unheimlich’ (in het Engels ‘uncanny’- in het Nederlands letterlijk het ‘onhuiselijke’) komt in principe op onderstaand schema neer.

Het grote verschil tussen de aanvankelijk antithetisch ogende begrippen (unheimlich en heimlich) is dat het heimliche zich in de privé-sfeer afspeelt en het unheimliche juist zich daarbuiten bevindt. Das Unheimliche is feitelijk dat, wat bedoeld was verborgen te blijven, maar wat desondanks toch ‘ontrafelt’ is. Dit idee van het ontrafelen verwijst natuurlijk weer mooi naar de relatie van de psychoanalyse ten opzichte van de literatuur op zich – dat deze altijd ontrafelt dient te worden. Das Unheimliche is dus het onderdrukte dat naar boven komt en zichzelf (weer) openbaart. Dit komt heel mooi naar voren aan het einde van hoofdstuk vier waarin de gouvernante voor de tweede maal geconfronteerd wordt met dat wat zij denkt Peter Quint te zijn. Meer lezen…

27/02/2014 / rooswrites

De val van het Russisch communisme

1.1 Inleiding

Als je een gemiddelde Nederlander vraagt of hij een Russisch woord kent, zal hij na enig aarzelen vast het woord ‘njet’ in de mond nemen. Trots zegt hij er dan ook nog bij dat het ‘nee’ betekent. Al verder vragend, pols je of hij nog meer Russische woorden kent. Op de cliché ‘baboeschka’ (vrouw) en ‘datsche’ (buitenhuisje) na, die menig Nederlander zelfs niet kent, blijkt de kennis dan toch minimaal.

Wellicht zou de Nederlander die vroeger goed oplette bij geschiedenis nog de woorden ‘glasnost’ en ‘perestrojka’ uit de diepe donkere krochten van zijn geheugen weten te vissen. Maar als we dan nog een stapje verder gaan en vragen om de betekenis van deze geschiedkundig verantwoorde woorden, zouden de meeste Nederlanders het laten afweten.

En zoiets is jammer. Want zonder aarzelen nemen wij vele woorden uit het Engels, Amerikaans, Duits en Frans over zonder er zelfs maar over na te denken. Toch blijven Rusland en ‘Het Russisch’ twee culturele aspecten die door de meeste Nederlanders liever ver van huis gehouden worden. Zonde.

Behalve dat het zo koud is in Rusland, kan ik geen enkel negatief punt van het land opnoemen. Het is corrupt, slechts gedeeltelijk gemoderniseerd en het grote gedeelte van de bevolking leeft er nog in grote armoede. En juist daarom zou je als welvaartskind van het Koninkrijk Der Nederlanden eens af moeten reizen naar Rusland.

Dan heb ik niet eens wereldverbeterende motieven voor, het gaat puur om het feit Het eens gezien te hebben. Om te ervaren dat er behalve Nederland, buurlanden en je vaste vakantiestekje nog meer landen bestaan. En dat er net zulke mooie en beschaafde culturen bestaan als die wij kennen uit boekjes, als we eens de oogkleppen afnemen en verder kijken dan onze neusjes lang zijn. Want Rusland is zeker het bekijken waard.

Want dan sta je daar in Rusland, het ene moment met een openhangende mond de wonderschone kunst in L’Hermitage in Sint Petersburg (ooit Leningrad) bewonderend en het andere moment geschokt kijkend naar bouwvallige woningen. Alleen in Moskou al bestaat er een gigantisch grote kloof tussen verschrikkelijk-rijk (denk in miljoenen of miljarden) en verschrikkelijk-arm (denk aan zwervers die in de winter doodvriezen op straat). Als mens ga je je dan toch afvragen hoe het in hemelsnaam zo heeft kunnen gebeuren?

Steeds meer Russen stemmen communistisch, ze willen terug naar de goede oude tijd, toen ze weliswaar arm waren, maar altijd nog minder arm dan dat ze nu zijn.

Zelfs het communisme had voor veel Russen zo zijn goede kanten. Wie zou er niet iets waarderen waarin hij vele jaren heeft geleefd? De gemiddelde Rus werd toentertijd veilig afgeschermd van alle vuile zaakjes waar wij nu weet van hebben. Sommigen willen vandaag de dag nog niet geloven dat Stalin ‘slecht’ was.

Was het communisme dan toch niet zo slecht voor de burgers? Wat is er eigenlijk mee fout gegaan? Op deze en andere vragen rondom Rusland in de tijd van het communisme zullen in dit beknopte profielwerkstuk behandeld worden.

Wat waren de oorzaken van de val van het communisme?

Dit is de centrale vraag die in de komende (ruim) twintig bladzijdes als rode draad door het geheel verweven zal zijn.

Als eerste onderwerp behandel ik Marx en zijn marxisme, dit kan weliswaar ook als een oorzaak voor de val gezien worden, maar met betrekking tot mijn hypothese is het marxisme gebaat bij een apart thema, namelijk het begin.

Vervolgens heb ik de rest van de hoofdvraag onderverdeeld in de verschillende thema’s van de oorzaken. Dit heb ik bewust gedaan, omdat het door deze thematische weergave de oorzaken heel duidelijk in verschillende secties onderverdeeld kunnen worden. Hiermee doel ik op politieke, economische, godsdienstige, culturele en sociaal-maatschappelijke oorzaken.

In de politieke oorzaken behandel ik in chronologische volgorde alle Sovjetheersers rondom het communisme. Lenin, Stalin en Gorbatsjov vormen alle drie een eigen oorzaak, terwijl ik de mannen na Stalin en voor Gorbatsjov (Chroestjov, Breznjev, Andropov en Tsjernenko) met zijn vieren een oorzaak moeten delen. Hier heb ik voor gekozen omdat ze allemaal niet bijzonder lang regeerden en ook geen écht vergaande beslissingen met betrekking tot het voortbestaan van het communisme hebben gemaakt.

In de economische oorzaken behandel ik het economisch beleid van Lenin (de NEP), van Stalin (de planeconomie) en de aarstvijand van het communisme: het kapitalisme.

Daarna komen we bij de wat maatschappelijkere oorzaken, namelijk de godsdienstige, culturele en sociaal-maatschappelijke. Deze zijn allemaal niet onderverdeeld.

In iedere deelvraag schets ik eerst een algemeen beeld van de persoon of kwestie(s). Daarna ga ik op dit verschijnsel in, vanuit een marxistisch perspectief en vervolgens trek ik een gevatte conclusie waarin ik weergeef wat en waarom ‘dit’ iets met de val van het Russische communisme te maken had. (Zowel direct als indirect natuurlijk.)

Ook zal ik veelvuldig gebruik maken van citaten om het verhaal wat meer kleur te geven. Een monotoom verhaal is ook niet altijd spannend. De voetnoten zullen ook grootschalig vertegenwoordigd worden in dit werkstuk.

Mijn hypothetische opvatting met betrekking tot deze hoofdvraag is als volgt. Mijns inziens is het theoretisch briljante hersenspinsel van Karl Marx (het marxisme) als fout geïnterpreteerde basis gebruikt voor het communisme. Het idee dat er was, was goed en misschien zelfs praktisch haalbaar, maar op de manier waarop het in Rusland werd ingevoerd was de fout. De leiders zelf  zetten het marxisme naar eigen hand om zo een voor hen zo voordelige uitkomst mogelijk te maken. De fout ligt dus niet direct bij de theorie, die bij voorbaat al incorrect was geweest, maar veel meer bij de wijze van uitvoering.

In de mini-conclusies die ik per deelvraag trek, betrek ik natuurlijk mijn hypothese. Ik onderzoek het geheel niet voor niets vanuit mijn eigen opvatting. Het draait er dus eigenlijk constant om of er op bepaalde manieren zaken ingevoerd werden die in strijd waren met de marxistisch-communistische leer. Dit zou dus moeten bewijzen of mijn hypothese correct of incorrect is.

Met de hoop dit geheel tot een goed einde te brengen, loods ik u nu naar de eerste bladzijdes van dit werkstuk, waar met veel inspanning aan gewerkt is.

Meer lezen…

03/04/2013 / rooswrites

Licking Words: Film Phenomenology & the Novelisation

Licking Words:
Film Phenomenology & the Novelisation

Our fingers, our skin and nose and lips and tongue and stomach and all other parts
of us understand what we see in the film experience.
– Vivian Sobchack 84

Introduction

Adaptations have always been literary studies’ unwanted offspring. An inbred, unoriginal variety of something that had already existed. Even though cultural studies has opened doors and rolled out red carpets for medial products that had for long been regarded as ‘low’ culture, and some theorists (e.g. Linda Hutcheon) have attempted to place adaptations in a more favourable light, the big bad consensus still seems to be that the adaptation is a derivative ‐ and only that. One of the biggest problems of these studies is that schoalrs strive to go beyond the impossible opposition of original and adaptation, but never seem to succeed. Thereby its everlasting curse is to be judged on the basis of the doing justice to ‘the original’. A rather recent publication on adaptation studies (Thomas Leitch’s 2007 Film Adaptation and Its Discontents) even goes as far as to anticipate a hollow and meaningless future for the adaptation within academia. The value of originality and authenticity is literally ancient. It seems incomprehensible why we, in current day society, in which everything is linked and intertwined, we still seem to favour something we regard as ‘original’. Henry Jenkins emphasizes the vital importance of what he calls “collective intelligence” within the context of convergence culture (2006, 35). Because of all the media power within reach to people who actually have no ‘official’ knowledge, everyone is somehow justified to create their own take on something ‐ their own adaptation of a truth. If we keep ignoring the power of the adaptation, things might end up in such a kerfuffle ‐ in which academia is ignoring these really exciting medial expressions.

One of the least valued subgenres of the adaptation, is that of the novelisation. The verb ‘to novelise’ literally means ‘to put into the form of a novel’ or ‘to make fictional; fictionalise’.1 As the deZinition already suggests, other media apart from film can be novelised, such as games and comic books. Today, we novelise everything. Our lives, our jobs and our futures we novelise on our own weblogs ‐ our fandoms we novelise in fanfiction stories. And in the case of the novelisation, our favourite subjects are novelised for us. It seems, that even though (or perhaps: because) we live in a mediated world in which most of our information is brought to us through immersive media, we crave the written narrative.

Meer lezen…